Reis door mijn kamer

Afgelopen week zag ik een stukje van een programma met Floortje Dessing, onze nationale reismuts. In verband met de wereldwijde corona-paniek was het een 'aangepast programma' met tips hoe we de 'intelligent-lockdown' door kunnen komen.
Voor het eerste item had Floortje afgesproken op een lege Dam in Amsterdam met een filosofe. Het werd een warrig gesprek, wèl met anderhalve meter afstand gelukkig, o.a. over hoe anders de beleving van zo'n lege stad is; dat je ineens andere dingen ziet als al die andere mensen er niet zijn en dat je ook verhalen kunt vertellen en emotie beleven zonder veel mensen om je heen en zo nog wat open deuren.
Niet doen, dacht ik meteen. Als iedereen op die manier van de leegte gaat genieten is er geen leegte meer, wordt de lockdown een startup. Zeker in deze tijd een erg slecht voorbeeld! En dat terwijl je die leegte normaal iedere dag kunt beleven in de vroege uren voordat de stad 's morgens weer tot leven komt, 's zomers is het dan al lang licht maar er is nog geen kip op straat zolang horeca en winkels nog zijn gesloten.

In het tweede item maakten we kennis met een gezin dat normaal ook al in isolatie leeft op een forteiland onder de rook van Amsterdam: Hoe doen ze dat en wat konden we er van opsteken? Ik zal u zeggen NIETS! Floortje had zich de gevaarlijke trip kunnen besparen, maar ja reizen zit 'r in het bloed zullen we maar zeggen. Die isolatie viel namelijk nogal mee. Met een bootje ben je binnen het halfuur aan de vaste wal, er worden boodschappen gedaan in de stad en de kinderen gaan daar ook naar school. Het eiland wordt minstens eenmaal per dag aangedaan door een veerdienst en het gezin runt ook nog eens een restaurant op het eiland, zodat ze normaal iedere dag tientallen tot misschien wel honderden bezoekers ontvangen. O.k. je moet je boodschappen wat beter plannen en de drinkwatervoorraad is beperkt tot wat de veerboot dagelijks aanvoert. Maar je woont dan wel zelfgekozen op een eiland met een heel fort en volop buitenruimte! Vergelijk dat eens met iemand 3-hoog-achter in een 2-kamerwoning in de stad, die strikt genomen niet naar het park mag. Ook al geen echte lockdown-tip dus na dit item had ik het wel gezien...

Ik moest denken aan het titelverhaal "Reis door mijn kamer" van Maarten Biesheuvel, waarin hij ons bladzijdenlang meeneemt in zijn herinneringen aan personen, plaatsen en gebeurtenissen aan de hand van de objecten die zich in zijn werkkamer bevinden. Dat is nou eens een echte lockdown-reistip!

Coronavogel

Dat hebben wij weer. Er blijkt een Corona-vogel gespot in de buurt.
Al dagenlang trekken gewapende hordes, met verrekijker en telelens door de straat.







En afstand houden ho maar. Mevrouw de Rookvogelwachter heeft uit betrouwbare bron vernomen dat het hier niet zomaar een ordinaire schijt- of beflijster betreft, maar een hoogst zeldzame dwaalgast, de Siberische zwartnek (Geokichla sibirica).

Ik heb er nu ook een beeld bij wanneer er over onze buurt wordt gesproken als zijnde een 'Vogelaarwijk'.

Schnabel von Rauch

Na bijna vier jaar kan het niet anders - met zo'n achtergrondillustratie - er moest een rookvogelbericht uit nu de situatie hoe je het wendt of keert toch serieus uit de hand dreigt te lopen.

Oude tijden herleven, de geschiedenis herhaalt zich. Net als ooit de pest (Yersinia pestis) komt ook het coronavirus (COVID-19) vanuit het Oosten via Italië in Europa.

Er wordt nog getwijfeld tussen een overschat griepje en een echte pestilente pandemie, maar het openbare leven is reeds behoorlijk ontwricht. Onderwijs, horeca, sociale activiteiten liggen stil. Velen werken thuis, sommige bedrijvigheid zal helemaal tot stilstand komen de komende periode.

Maar heeft dit nu medische of sociale oorzaken? De 'sociale media'-verslaving waar velen in de huidige tijd onder lijden doet er in ieder geval geen goed aan. Ja, we zijn snel geïnformeerd, maar zijn we ook goed geïnformeerd? Of hypen we allemaal slechts een vorm van nepnieuws. Is er sprake van een reële dreiging of van massahysterie? Het zal nog lang duren voor daarover het laatste woord is gesproken.

Ik vroeg me al af of Nostradamus er niet iets over had voorspeld. "Nostradamus, die kon heel goed voorspellen, maar daar had hij soms geen zin in, in z'n strakke groene broek, die stond 'm goed, die groene broek." Maar gelukkig, de eerste duidingen van een aantal "ter zake doende" kwatrijnen zijn al verschenen:

De vrouw in het zand.

 Ik heb de verfilming van dit boek  ooit eens gezien op televisie, het zal ergens in de jaren tachtig van vorige eeuw zijn geweest. Of ik de hele film heb gezien of slechts een deel zou ik niet meer weten, maar de film had wel indruk gemaakt en was de aanleiding om - jaren later - het boek aan te schaffen.

De afgelopen dagen eindelijk ook echt gelezen. Wat een prachtboek inderdaad, maar toch anders dan ik me de film herinnerde. De verfilming door Hiroshi Teshigahara - met scriptbewerking door Abe zelf - er maar eens bijgezocht op YouTube en vandaag gekeken. Net zo prachtig en getrouw aan het boek maar anders dan wat ik me vagelijk kan herinneren. Vrouw-zand en indrukwekkend in zwart-wit gefilmd zijn de enige overeenkomsten met het beeld in m'n geheugen. Overigens voldoende om opnieuw van te genieten.

Avantgarde cineast Teshigahara blijkt meer prachtig werk te hebben gemaakt, o.a. documentaire films over Hokusai en Gaudí.

Plassen

Arnon Grunberg schrijft in zijn Yasha-column in de VPRO-Gids van volgende week, week 46, over douchen:

"Wat doe je als je alleen onder de douche staat? Plassen. Mijn vermoeden is dat het douchen slechts een excuus is om in de douche te kunnen plassen. Overigens plas ik ook weleens in de douche als ik met iemand samen in de douche sta. Als je meer dan drie keer met iemand sex hebt gehad, kun je ook over devoeten van diegene plassen."

Twee kanttekeningen:
1. Er zijn mensen voor wie plassen en sex een opwindende combinatie is.
2. Zouden de douchepartners van Arnon er ook zo over denken als hij niet 'Arnon-Grunberg-de-bekende-schrijver' zou zijn ?

Hier moet u het voorlopig weer even mee doen.

Controversiële slaapwandelaar

Dit beeld van een slaapwandelaar, onderdeel van een tentoonstelling van Tony Matelli in het museum van Wellesley College, een meisjesschool in Massachusets (VS), heeft enkele uren na plaatsing al een rel veroorzaakt en een petitie op change.org opgeleverd met de eis aan de directie om het beeld op z'n minst te verplaatsen naar binnen de museummuren.

Het beeld zou onnodige stress bij de studentes opleveren, het beeld zou in verband gebracht kunnen worden met sexueel geweld.

O.K. het is een realistisch beeld, dus je wordt even op het verkeerde been gezet - dat is de voornaamste kracht van dit genre ! - maar hoe vervolgens deze dolende wat sullige man in z'n grote witte onderbroek ook maar iemand angst in kan boezemen is mij een raadsel, zeker nu hij tot zijn knieën inde sneeuw staat met sneeuw op zijn schouders. Mocht je er 's avonds in een slecht verlicht park onverwacht op stuiten, ja dan kan ik me een huivering voorstellen. Maar eenmaal wetend dat het een beeld is, is die verrassing weer weg.

Het zijn ook geen toevallige passanten die tegen het beeld ageren, maar de meiden die op de campus wonen. Je zou denken dat als je eenmaal weet dat het ding er staat je er niet meer van hoeft te schrikken. Toch kreeg de petitie al snel veel bijval ( al 750 handtekeningen in ekele dagen ). Wat zijn dat voor getraumatiseerde tutjes daar in Wellesley, Mass. vraag ik me dan af. Maker Matelli zegt met het beeld een gevoel van ontheemding of letterlijk misplaatst zijn te willen oproepen. Had een pyjama enig verschil gemaakt ?

Verbind dit beeld en de ophef erover nu eens met een advertentieserie tegen wapenbezit (momsdemandaction) die ik tegenkwam en je snapt meteen in wat voor wereld we leven...

...geen trefbal, kindersurprise en roodkapje meer, want die zijn te gevaarlijk voor kinderen. Wel een wapen in ieder huishouden en veel geweldspropaganda in de media, tja, dan weet ik wel waar ze hun trauma's vandaan hebben daar in Wellesley.

Honden zijn het, allemaal !

Afgelopen week heb ik een upgrade uitgevoerd voor mijn Samsung tablet. Er was een nieuwe versie beschikbaar van het android besturingssysteem naar versie 4.2.2. Ondanks de grappige benaming, jelly bean, pakte dit minder grappig uit. Na de upgrade werkte de e-mail applicatie niet meer, dit vertraagde ook nog eens dit de algehele werking van het apparaat. De eerste gedachte is "oeps, iets verkeerd gedaan zeker" om vervolgens te proberen het probleem te verhelpen. Maar het terugzetten van instellingen op een tablet blijkt lastiger dan gedacht. Je raadpleegt dan eens de informatie van de fabrikant, maar daar is geen oplossing te vinden.
Internet biedt via fora uiteindelijk de, niet erg elegante, oplossing: e-mail applicatie verwijderen en accounts opnieuw instellen. (Daarmee ben je dan wel je oude mails kwijt.) Achteraf blijkt de upgrade al vanaf 19 november beschikbaar en doet het probleem zich alleen voor bij Samsung Galaxy Tab2 modellen.

Ondanks het feit dat mijn tablet veel, soms te veel, zelf kan en ook doet, blijkt alles toch mensenwerk. Ergens is iemand gewoon een spatie of komma vergeten in te toetsen en de boel loopt vast. Dat kan natuurlijk gebeuren. Maar waarom niet even een melding hiervan op internet geplaatst Samsung? Dat scheelt veel gebruikers ergernis, vertwijfeling en ellende. Net als vele anderen blaat Samsung op de site wel over klantvriendelijkheid en biedt naar eigen zeggen e-mail ewn chat ondersteuning. In de praktijk komt daar weinig van terecht. E-mails blijven onbeantwoord en de chatsessie start ook maar niet. Hoeft ook allemaal van mij niet, maar een simpele mededeling omtrent de storing met een mogelijke oplossing is toch niet teveel gevraagd?

Vroeger gaven we Bill Gates overal de schuld van. Die is al lang rentenieren en Steve is dood. Tegenwoordig weten we wel beter: het zijn allemaal honden! Omzet is het enige dat telt. Daarom worden er zoveel modellen, versies, en andere vernieuwingen gelanceerd. Zodat wij ons laten verleiden dan toch maar een nieuw model of versie aan te schaffen.

Trouwens, de Amerikanen liggen de laatste tijd nogal onder vuur (terecht overigens) wegens vermeende privacyschending. Maar hoe zit het met onze Aziatische 'vrienden'? Wie weet wat de kinderen van de gele draak allemaal niet al meteen in de hardware inbouwen om de wereld in de gaten te houden?