Alles voortaan voor een appel en een i ?

"Apple zal vandaag een persconferentie houden om te bespreken wat de fabrikant van de iPhone en iPad gaat doen met de enorme geldvoorraad van het bedrijf. Apple, de meest waardevolle onderneming ter wereld, bezit zo'n 98 miljard dollar (ruim 74 miljard euro) in contanten en effecten."

[ANP / De Volkskrant]

Nou, ik weet nog wel wat! OpenSource ! ITunes4free ! Alles voortaan voor een appel en een i ?

Dienstreizen van een thuisblijver.

Het was een impulsaankoop afgaande op de titel, die me deed deken aan "Reis door mijn kamer" van die andere Maarten: Biesheuvel. Ik kocht de "dienstreizen" als extraatje, een bijbestelling via internet naast een ander boek dat ik bestelde ''Voer voor psychologen'' van Harry Mulisch. Een bijkomstigheid van kopen via het internet, van kopen met 'giraal' geld in het algemeen, is dat je niet beseft dat je geld uitgeeft. Met een pinbetaling of (internet-)overschrijving is er geen fysieke gewaarwording van geldoverdracht, geen munten of biljetten die van hand verwisselen, nee het zijn slechts cijfertjes op papier of op het scherm die veranderen van waarde. Zeker via internet heb je dan al snel met één of twee klikbewegingen van de muis een extra product aangeschaft zonder dat je het gevoel hebt geld uit te hebben gegeven.

Vanuit dit oogpunt is het begrijpelijk dat banken en winkeliers ons almaar proberen te overtuigen dat plastic geld zo handig is. Zij hebben er minder kosten en werk aan en de kosten die ze wel maken verhalen ze op de gebruiker van het plastic, ze passen wat cijfertjes aan op het overzicht en klaar. Het werkt net als de "koop nu betaal later" truc. Men realiseert zich pas achteraf een te grote uitgave gedaan te hebben ofwel onnodig veel (rente-)kosten te moeten betalen bovenop de eigenlijke prijs.

Maar dit terzijde. In het onderhavige geval was de impulsaankoop een goede, ik heb erg van het boek genoten. In de boekwinkel had ik vermoedelijk het boek laten liggen. Mevrouw Rookvogelwachter heeft enige titels van 't Hart in huis maar het werk van de ietwat schriele, kalende schrijver met z'n vreemde piepstemmetje heeft me nooit zo aangesproken. De internet-impuls en de associatie met Biesheuvel trokken me over de streep.

"Dienstreizen van een thuisblijver" is onderhoudend geschreven, 't Hart maakt ons deelgenoot van enkele van zijn belevenissen de afgelopen jaren en gunt ons een kijkje achter de schermen van zijn schrijversbestaan. Zo lezen we dat royalty's verdwijnen naar Duitse uitgevers ''fur die Werbung'', dat dikke boeken geen kans maken bij de luie lezers van jury's  voor literaire prijzen en we ontdekken dat 't Hart het hart op de plek heeft als hij betrokken raakt bij de rechtszaak tegen Lucia de Berk.

Opvallend is de aandacht van vrouwen die dit mannetje met de piepstem ten deel valt, tenzij Maarten dit zich alleen maar verbeeldt natuurlijk, maar ook hoeveel smeuïge avonturen de man beleeft die zichzelf toch presenteert als een saaie boekenwurm. Voor een deel wordt dat veroorzaakt door de schrijver 't Hart, die van het ziekenhuisbezoek na een beenbreuk - weliswaar een gecompliceerde - als van een echt avontuur weet te verhalen.

Alles is van iedereen.

In de NRC van gisteren staan als illustratie bij een artikel foto's van playmobil poppetjes. Erbij staat vermeld 'illustratie Stefano Tartarotti', maar ook 'beeld Playmobil', waarom? Iedereen weet toch dat die poppetjes van playmobil zijn! Het maken van illustraties en filmpjes met playmobil poppetjes is de laatste jaren  behoorlijk populair. Gratis reclame voor het speelgoedmerk zou je denken. Maar nee, men staat op een naamsvermelding èn financiële vergoeding voor 'intellectueel eigendom' vermoed ik.

Wat een flauwekul weer. Tartarotti heeft die poppetjes toch gekocht (of geleend van z'n neefje voor mijn part). Het idee om er die aardige illustraties van te maken voor de krant is van hem, niet van het speelgoedmerk, en het staat hem wat mij betreft dus vrij dat beeld (idee) te verkopen zonder de makers van het speelgoed te vergoeden of ook maar te vermelden. Speelgoed is er immers voor om mee te spelen!



Elders in dezelfde krant nog veel meer knipenplak-ellende:
Kunstenaar Richard Prince maakt al jaren kunst door gebruik te maken van bestaande beelden uit de media. Bekend zijn bijvoorbeeld zijn cowboys afkomstig van Marlboro reclames.  Als hij na verloop van tijd wat bekendheid geniet en een werk in 2005 op een veiling meer dan een miljoen dollar opbrengt - wat op zich ook weer belachelijk is - gaan er ergens alarmbellen (kassa's) rinkelen. Nu is hij gedaagd in een rechtzaak door een fotograaf, Patrick Cariou, wiens foto's hij heeft gebruikt als basis voor een nieuwe serie kunstwerken.

Wat een flauwekul weer. Prince is bekender dan Cariou die blij zou moeten zijn met de publiciteit (worden z'n foto's ook eens bekeken) en bovendien moet je soms moeite doen de originele foto's te herkennen in het werk van Prince. In allebei de bovenstaande gevallen lijkt het meer op ordinaire afgunst en proberen een graantje mee te pikken, dan om een echte schending van het auteursrecht. Zoals de advocaat van Prince betoogt: "Dit is geen piraterij. Dit zijn geen handtassen."

links het origineel - rechts de bewerkte foto

Maar al waren het handtassen, of sneakers, dezelfde kleine onderbetaalde chinese handjes die de originelen maken fabriceren ook de 'illegale' kopiën. Slechts het authentieke (?) merklabeltje maakt het verschil in prijs - € 50 of € 500. Wat kan daar de verheven morele achtergrond van zijn?

Tot slot nog een citaat van Komrij op de achterpagina:
‘Terwijl de dromers dromen in hun nieuwe wereldje vol perspectieven zijn de cynici, de profiteurs, de snelle baasjes al bezig om te zien hoe ze die wereld naar hun hand kunnen zetten,’ schreef ik de vorige keer. En: ‘Het niveau van elke nieuwe droom zal uiteindelijk worden bepaald door het niveau van de overwinnaars.’ En: ‘Het uitwisselen van dromen en ideeën is, waar je bij stond, vervangen door het uitwisselen van polshorloges en hypotheken.’
zie ook: http://www.nrc.nl/komrij/2012/01/12/de-gedomesticeerde-journalist/