Weblog

En toen ging er toch ook nog eens iets goed bij Weblog.nl ! (webzonderstreepjelogpuntnl)
voorheen web-log.nl (webstreepjelogpuntnl).

In minder dan een half uurtje was de hele handel gemigreerd naar Wordpress, een pijnloze operatie. Hoogstwaarschijnlijk de verdienste van Wordpress, dat langzaam maar zeker toch de standaard is geworden in de wereld van de blog-software, en zeker niet van Sanoma, de uitgever met de naam die aan chemische poedertoetjes van weleer doet denken.

Na de misère van de afgelopen jaren bij webzonderstreepjelog mag het een wonder heten dat ik alsnog een exportbestand voor de migratie kon krijgen dat ook nog werkt !
 

In december 2004 maakte ik mijn eerste pagina aan op webstreepjelog en jaren lang publiceerde ik daar tot tevredenheid mijn 'observaties van een rookvogelwachter'. Na een aantal jaren kwam de klad er wat in. Het kwam er niet meer iedere dag van een kiekje te maken en de wereld in te slingeren.

Bij webstreepjelog werd het ook minder, het streepje verdween, de concurentie van andere sociale media nam toe. Eerst verschenen de 'my spaces' van microsoft, vervolgens 'hyves' en 'facebook'. Voor veel gebruikers van webstreepjelog waren dit eenvoudiger te vullen en te beheren varianten van een 'digitaal dagboek', met meer en directere interactie mogelijkheden.

Webstreepjelog had ooit een centrale toegangspagina (portal) met blogs gesorteerd naar interessegebied, regio, meeste reakties, laatste bijdrage, etc. Bij webzonderstreepjelog was die functie verdwenen, alleen als je blog zelfstandig goed te vinden was, òf je voldoende links had aan weten te leggen op andere plekken in het web, kwam er nog weleens bezoek.

Webstreepjelog werd een overwoekerd en vergeten pad in de jungle van het internet. Daar hadden ze zich bij de toetjes lelijk op verkeken, net als op die burgerjournalisten van de Volkskrant die na de overname één voor één hun eigen persbureautjes begonnen veelal gefaciliteerd door Wordpress.

Webzonderstreepjelog was al helemaal geen succes, en dat was niet alleen de schuld van het opkomende facebook. Op 2 september 2011 schreef ik hierover:

"De nieuwe (?) eigenaar SanomaMedia is een grote uitgever, toch lijkt de overgang ergens te gebeuren vanuit een zolderkamertje en uitgevoerd te worden door een handige klusjesman geassisteerd door een buurvrouw die nog wat gieg over had. [...]"In de komende uren wordt er veel extra servercapaciteit bij gezet om alles sneller te laten verlopen."[...] Ik vraag me dan toch af hoe dat werkelijk zit. Is zo'n webzonderstreepjelog dan bij SanomaMedia niet al bij voorbaat al een ondergeschoven kindje, dat in leven gehouden moet worden door iemand van de postkamer, in zijn vrije uurtjes, op een oude computer ergens in de kelder?"

Ondertussen zijn de 'foto's van de dag' gered en veilig (?) ondergebracht in een nieuw archief, hier kunt ude nostalgische beelden nog een bekijken: http://rookvogelfoto.wordpress.com/

Alles is van iedereen.

In de NRC van gisteren staan als illustratie bij een artikel foto's van playmobil poppetjes. Erbij staat vermeld 'illustratie Stefano Tartarotti', maar ook 'beeld Playmobil', waarom? Iedereen weet toch dat die poppetjes van playmobil zijn! Het maken van illustraties en filmpjes met playmobil poppetjes is de laatste jaren  behoorlijk populair. Gratis reclame voor het speelgoedmerk zou je denken. Maar nee, men staat op een naamsvermelding èn financiële vergoeding voor 'intellectueel eigendom' vermoed ik.

Wat een flauwekul weer. Tartarotti heeft die poppetjes toch gekocht (of geleend van z'n neefje voor mijn part). Het idee om er die aardige illustraties van te maken voor de krant is van hem, niet van het speelgoedmerk, en het staat hem wat mij betreft dus vrij dat beeld (idee) te verkopen zonder de makers van het speelgoed te vergoeden of ook maar te vermelden. Speelgoed is er immers voor om mee te spelen!



Elders in dezelfde krant nog veel meer knipenplak-ellende:
Kunstenaar Richard Prince maakt al jaren kunst door gebruik te maken van bestaande beelden uit de media. Bekend zijn bijvoorbeeld zijn cowboys afkomstig van Marlboro reclames.  Als hij na verloop van tijd wat bekendheid geniet en een werk in 2005 op een veiling meer dan een miljoen dollar opbrengt - wat op zich ook weer belachelijk is - gaan er ergens alarmbellen (kassa's) rinkelen. Nu is hij gedaagd in een rechtzaak door een fotograaf, Patrick Cariou, wiens foto's hij heeft gebruikt als basis voor een nieuwe serie kunstwerken.

Wat een flauwekul weer. Prince is bekender dan Cariou die blij zou moeten zijn met de publiciteit (worden z'n foto's ook eens bekeken) en bovendien moet je soms moeite doen de originele foto's te herkennen in het werk van Prince. In allebei de bovenstaande gevallen lijkt het meer op ordinaire afgunst en proberen een graantje mee te pikken, dan om een echte schending van het auteursrecht. Zoals de advocaat van Prince betoogt: "Dit is geen piraterij. Dit zijn geen handtassen."

links het origineel - rechts de bewerkte foto

Maar al waren het handtassen, of sneakers, dezelfde kleine onderbetaalde chinese handjes die de originelen maken fabriceren ook de 'illegale' kopiën. Slechts het authentieke (?) merklabeltje maakt het verschil in prijs - € 50 of € 500. Wat kan daar de verheven morele achtergrond van zijn?

Tot slot nog een citaat van Komrij op de achterpagina:
‘Terwijl de dromers dromen in hun nieuwe wereldje vol perspectieven zijn de cynici, de profiteurs, de snelle baasjes al bezig om te zien hoe ze die wereld naar hun hand kunnen zetten,’ schreef ik de vorige keer. En: ‘Het niveau van elke nieuwe droom zal uiteindelijk worden bepaald door het niveau van de overwinnaars.’ En: ‘Het uitwisselen van dromen en ideeën is, waar je bij stond, vervangen door het uitwisselen van polshorloges en hypotheken.’
zie ook: http://www.nrc.nl/komrij/2012/01/12/de-gedomesticeerde-journalist/