De vrouw in het zand.

 Ik heb de verfilming van dit boek  ooit eens gezien op televisie, het zal ergens in de jaren tachtig van vorige eeuw zijn geweest. Of ik de hele film heb gezien of slechts een deel zou ik niet meer weten, maar de film had wel indruk gemaakt en was de aanleiding om - jaren later - het boek aan te schaffen.

De afgelopen dagen eindelijk ook echt gelezen. Wat een prachtboek inderdaad, maar toch anders dan ik me de film herinnerde. De verfilming door Hiroshi Teshigahara - met scriptbewerking door Abe zelf - er maar eens bijgezocht op YouTube en vandaag gekeken. Net zo prachtig en getrouw aan het boek maar anders dan wat ik me vagelijk kan herinneren. Vrouw-zand en indrukwekkend in zwart-wit gefilmd zijn de enige overeenkomsten met het beeld in m'n geheugen. Overigens voldoende om opnieuw van te genieten.

Avantgarde cineast Teshigahara blijkt meer prachtig werk te hebben gemaakt, o.a. documentaire films over Hokusai en Gaudí.

Plassen

Arnon Grunberg schrijft in zijn Yasha-column in de VPRO-Gids van volgende week, week 46, over douchen:

"Wat doe je als je alleen onder de douche staat? Plassen. Mijn vermoeden is dat het douchen slechts een excuus is om in de douche te kunnen plassen. Overigens plas ik ook weleens in de douche als ik met iemand samen in de douche sta. Als je meer dan drie keer met iemand sex hebt gehad, kun je ook over devoeten van diegene plassen."

Twee kanttekeningen:
1. Er zijn mensen voor wie plassen en sex een opwindende combinatie is.
2. Zouden de douchepartners van Arnon er ook zo over denken als hij niet 'Arnon-Grunberg-de-bekende-schrijver' zou zijn ?

Hier moet u het voorlopig weer even mee doen.

Controversiële slaapwandelaar

Dit beeld van een slaapwandelaar, onderdeel van een tentoonstelling van Tony Matelli in het museum van Wellesley College, een meisjesschool in Massachusets (VS), heeft enkele uren na plaatsing al een rel veroorzaakt en een petitie op change.org opgeleverd met de eis aan de directie om het beeld op z'n minst te verplaatsen naar binnen de museummuren.

Het beeld zou onnodige stress bij de studentes opleveren, het beeld zou in verband gebracht kunnen worden met sexueel geweld.

O.K. het is een realistisch beeld, dus je wordt even op het verkeerde been gezet - dat is de voornaamste kracht van dit genre ! - maar hoe vervolgens deze dolende wat sullige man in z'n grote witte onderbroek ook maar iemand angst in kan boezemen is mij een raadsel, zeker nu hij tot zijn knieën inde sneeuw staat met sneeuw op zijn schouders. Mocht je er 's avonds in een slecht verlicht park onverwacht op stuiten, ja dan kan ik me een huivering voorstellen. Maar eenmaal wetend dat het een beeld is, is die verrassing weer weg.

Het zijn ook geen toevallige passanten die tegen het beeld ageren, maar de meiden die op de campus wonen. Je zou denken dat als je eenmaal weet dat het ding er staat je er niet meer van hoeft te schrikken. Toch kreeg de petitie al snel veel bijval ( al 750 handtekeningen in ekele dagen ). Wat zijn dat voor getraumatiseerde tutjes daar in Wellesley, Mass. vraag ik me dan af. Maker Matelli zegt met het beeld een gevoel van ontheemding of letterlijk misplaatst zijn te willen oproepen. Had een pyjama enig verschil gemaakt ?

Verbind dit beeld en de ophef erover nu eens met een advertentieserie tegen wapenbezit (momsdemandaction) die ik tegenkwam en je snapt meteen in wat voor wereld we leven...

...geen trefbal, kindersurprise en roodkapje meer, want die zijn te gevaarlijk voor kinderen. Wel een wapen in ieder huishouden en veel geweldspropaganda in de media, tja, dan weet ik wel waar ze hun trauma's vandaan hebben daar in Wellesley.

Honden zijn het, allemaal !

Afgelopen week heb ik een upgrade uitgevoerd voor mijn Samsung tablet. Er was een nieuwe versie beschikbaar van het android besturingssysteem naar versie 4.2.2. Ondanks de grappige benaming, jelly bean, pakte dit minder grappig uit. Na de upgrade werkte de e-mail applicatie niet meer, dit vertraagde ook nog eens dit de algehele werking van het apparaat. De eerste gedachte is "oeps, iets verkeerd gedaan zeker" om vervolgens te proberen het probleem te verhelpen. Maar het terugzetten van instellingen op een tablet blijkt lastiger dan gedacht. Je raadpleegt dan eens de informatie van de fabrikant, maar daar is geen oplossing te vinden.
Internet biedt via fora uiteindelijk de, niet erg elegante, oplossing: e-mail applicatie verwijderen en accounts opnieuw instellen. (Daarmee ben je dan wel je oude mails kwijt.) Achteraf blijkt de upgrade al vanaf 19 november beschikbaar en doet het probleem zich alleen voor bij Samsung Galaxy Tab2 modellen.

Ondanks het feit dat mijn tablet veel, soms te veel, zelf kan en ook doet, blijkt alles toch mensenwerk. Ergens is iemand gewoon een spatie of komma vergeten in te toetsen en de boel loopt vast. Dat kan natuurlijk gebeuren. Maar waarom niet even een melding hiervan op internet geplaatst Samsung? Dat scheelt veel gebruikers ergernis, vertwijfeling en ellende. Net als vele anderen blaat Samsung op de site wel over klantvriendelijkheid en biedt naar eigen zeggen e-mail ewn chat ondersteuning. In de praktijk komt daar weinig van terecht. E-mails blijven onbeantwoord en de chatsessie start ook maar niet. Hoeft ook allemaal van mij niet, maar een simpele mededeling omtrent de storing met een mogelijke oplossing is toch niet teveel gevraagd?

Vroeger gaven we Bill Gates overal de schuld van. Die is al lang rentenieren en Steve is dood. Tegenwoordig weten we wel beter: het zijn allemaal honden! Omzet is het enige dat telt. Daarom worden er zoveel modellen, versies, en andere vernieuwingen gelanceerd. Zodat wij ons laten verleiden dan toch maar een nieuw model of versie aan te schaffen.

Trouwens, de Amerikanen liggen de laatste tijd nogal onder vuur (terecht overigens) wegens vermeende privacyschending. Maar hoe zit het met onze Aziatische 'vrienden'? Wie weet wat de kinderen van de gele draak allemaal niet al meteen in de hardware inbouwen om de wereld in de gaten te houden?

kleurendoof

Al sinds ik mij kan heugen zijn chocoladeproducten (repen,  letters, hagelslag, etc.) onderworpen aan een kleurcodering: blauw voor melk en rood voor pure chocolade. In wat mindere mate geldt dat ook voor groen (met nootjes) en paars (met rozijnen).

Wat schetst mijn verbazing bij het zien van het eerste schoenkado dit jaar? De letterpiet bij Verkade blijkt helemaal de kluts kwijt geraakt en heeft de kleurcodes pardoes verwisseld.
Heeft hij zitten slapen, of is hij door de internationale discussie over zijn zwartzijn zo in de war geraakt dat hij zich even niet meer kon herinneren welke kleur bij welke smaak hoort?

Of zouden we gewoon te maken hebben met aandachttrekkerij van de afdeling marketing?

Caminho

17 oktober verscheen in NRC handelsblad het laatste verslag in woord en beeld van Tosca Niterink en Anita Janssen van de pelgrimsroute die zij samen liepen in Brazilië, de Caminho da Fé. Eén passage daaruit wil ik hier citeren:

"We hebben de Caminho da Fé netjes uitgelopen. Onze wandelstempelkaart is helemaal vol en afgetekend. Al zei Annie wel eens schertsend, in verband met mijn rookgedrag (als ik een berg oploop doe ik dat het liefst met een sigaret in mijn mond want dan gaan mijn longen open) dat ik niet de Caminho da Fé liep, maar de Caminho da Fume."

ramen - 8